روش های مناسب تصمیم گیری برای کودکان

بهترین روش های تصمیم گیری برای کودکان

یکی از وظایف مهمی که پدر و مادرها در طول زندگی خود با آن مواجه می شوند، نحوه مراقبت و تصمیم گیری برای کودکان است، که در نهایت می تواند سرنوشت فرزند ما را تحت تاثیر قرار دهد. وقتی پدر و مادر وظیفه شناسی کار مراقبت از فرزند خویش را به شخص دیگری واگذار می کنند، دچار یک احساس ناخوشایند نسبت به این کارشان می شوند.

ما برای این که این احساس ناخوشایند در آن ها را از بین ببریم یا حداقل میزان آن را کاهش دهیم، یک سری راهکارها در اختیار داریم که در ادامه برای شما دوستان عزیز سایت آگاه باشیم به آن ها اشاره خواهیم کرد. همه ی ما قصد داریم به پدر و مادری خوب و یک الگوی نمونه برای فرزند خویش تبدیل شویم، پس برای آن که در امر مراقبت و تربیت فرزند خود با مشکلی رو به رو نشویم باید با یک سری مسائل دست و پنجه نرم کنیم. با ما همراه باشید

پادکست تصمیم گیری برای کودکان

علم مراقبت از کودک و نکات ناشناخته ی آن

مراقبت از کودکان را به شیوه ای که روان شناسان و پزشکان از ما می خواهند را علم مراقبت از کودک می گوییم. اما این علم دچار مشکلاتی هست و در برخی از نکاتش به اندازه ی کافی شفاف نیست و طبق مطالعات صورت گرفته مشخص شد که والدین با خواندن نکات این علم، به جای آن که نسبت به تربیت فرزند خود آگاه تر شوند، دچار سردرگمی و ناآگاهی شده اند، در نتیجه در امر تصمیم گیری برای کودکان دچار مشکلاتی می شوند.

احتمالا در این رابطه سخن نوآم اسپنسر، روان شناس مشهور را می توانیم بیان کنیم. اسپنسر می گوید: «با هر کودکی و با هر سن و سالی باید مطابق یک روش خاص رفتار کرد و در نتیجه با قرار گرفتن در هر موقعیت خاص مجموعه تصمیم گیری هایی در اختیار ما قرار خواهند گرفت که با مراجعه به آن ها می توان درست ترین انتخاب را در رابطه با نوع رفتار فرزند انتخاب کرد. اما به دست آوردن این اطلاعات به میزان مفید و قرار دادن آن در اختیار فرزندان تا حدودی مشکل می باشد.»

به عبارتی همه ی نکاتی که ما در علم مراقبت از کودک با آن رو به رو می شویم از اهمیت و فایده کافی برخوردار نیست، پس باید در انتخاب تصمیم گیری برای کودکان یک غربال گری انجام دهیم. از سویی دیگر زمانی که ما در اختیار داریم به اندازه ای نیست که بتوانیم درباره ی همه ی نکات بحث شده در این علم، تفکر کنیم؛ پس ناگریزیم تا یکی از مجموعه رفتارهای موجود را انتخاب کرده و مطابق همان شیوه کار مراقبت از فرزندمان را پیش بگیریم.

تصمیم گیری برای کودکان

آشنایی با راه های میان بر در امر تصمیم گیری برای کودکان

همان طور که در بالا اشاره کردیم یکی از بزرگ ترین مشکلاتی که ما با آن در امر محافظت از بچه ها رو به رو هستیم، مدت زمان کمی هست که در اختیار داریم. پس برای آن که بهترین انتخاب را داشته باشیم به یک سری نکات باید توجه ویژه داشته باشیم. در ادامه به توضیح برخی از این موارد خواهیم پرداخت. آشنایی با اصول اولیه تصمیم گیری برای کودکان اولین چیزی است که هر کسی باید نسبت به آن شناخت کافی داشته باشد.

با این که شاید فکر کنید تصمیم گیری برای بچه ها کار ساده ای باشد، اما با کمی تفکر متوجه خواهید شد که یک تصمیم اشتباه تا چه میزان می تواند زندگی کودک ما را در مسیری خطرناک قرار دهد. پس در این بین نخستین کاری که لازم است انجام دهیم آن است که نسبت به تصمیم گیری های خود در مورد مقوله مراقبت و تربیت فرزند احساس مسئولیت داشته باشیم.

همه ی ما در طول زندگی دچار اشتباه می شویم و گاهی هم در امر تصمیم گیری و مراقبت نمودن از بچه هایمان با دشواری هایی رو به رو می شویم و در نهایت با یک تصمیم اشتباه زندگی شان را وارد مسیر اشتباهی می کنیم. در این مواقع استرس و نگرانی چاره ی کار نیست، بلکه توانایی رفتار و انتخاب صحیح است که می تواند فرزند ما را از چاه عمیقی که در آن افتاده است نجات دهد.

در این گونه مواقع پدر و مادر باید با اعتماد به نفسی ویژه به فرزند خود امیدواری دهند که اوضاع را تحت کنترل دارند. با این کار فرزند شما به نوعی آرامش خاطر دست پیدا خواهد کرد و می داند که شما نسبت به تصمیمی که برایش گرفته اید آگاه هستید، پس با خیال راحت تری به سوی هدف خود حرکت می کند. حال در نظر بگیرید که در این مواقع اعتماد به نفس خود را از دست بدهید و نتوانید خودتان را کنترل کنید. به طور قطع فرزند شما نیز با دیدن حالت های نامتعادل شما دچار شک، اضطراب و نگرانی خواهد شد و نخواهد توانست در این اوضاع بحرانی خودش را کنترل نماید.

مراکز مراقبت و مهد کودک ها برای بچه ها و تاثیر آن در نوع رفتار و تربیت آن ها

یکی از تحقیق های بسیار مهمی که درباره ی مسیر پیشرفت بچه ها در طول زندگی انجام شد، نوع تصمیم گیری هایی بود که در محیط های غیر خانوادگی برایشان گرفته می شود. به هر حال بچه ها قرار نیست که برای همیشه پیش ما باشند و ما برای آن ها تصمیم گیری کنیم. آن ها هر چه بزرگ تر می شوند به محیط های بزرگ تری می روند و تجربه های جدیدی را به دست می آورند. وقتی به مهد کودک می روند با یک دسته از قوانین و تصمیم گیری های مدیریتی مواجه می شوند و وقتی به مدرسه می روند با مجموعه قوانینی دیگر؛

نکته ی مهمی که در این بین باید به فرزندان خود بیاموزیم آن است که هیچ وقت در این شرایط سخت دست و پای خود را گم نکنند و سعی کنند نسبت به هر شرایط جدیدی اعتماد به نفس کافی داشته باشند. این اعتماد به نفس در طول زمان و با به دست آوردن تجارب لازم کسب می شود.

مثلا در تحقیق نام برده که در انگلستان صورت گرفت، بیش از هزار کودک که در مهدهای کودک بزرگ می شدند انتخاب شدند و رفتارهای آن ها در طول ۲۴ ساعت مورد بررسی قرار گرفت. در بین این کودکان از بچه های شیرخواره تا بچه هایی که به پیش دبستانی می رفتند حضور داشتند. تحقیق فوق الذکر توسط کتی سیلوا، آلن آستین و پنه لوپه لیچ صورت گرفت.

دومین تحقیق صورت گرفته در این زمینه میزان آمادگی بچه ها در دوران تحصیل بود. در این تحقیق نیز بیش از ۳ هزار کودک از ۱۴۰ مرکز پیش دبستانی و با مدیریت و قوانین گوناگون و هم چنین تصمیم گیری های متفاوت حضور داشتند. نحوه ی پیشرفت و مسیر آن در طول زندگی در بین سنین ۵ تا ۷ سالگی از مهم ترین اهداف این بررسی به شمار می رفت.

پروفسور کتی سیلوا مدیریت این تحقیق و بررسی را بر عهده داشت. در نهایت اطلاعات و نتیجه گیری های به دست آمده از تحقیقات بالا مشخص کرد که تفاوت های فرهنگی موجب به وجود آمدن اختلافاتی در امر مراقبت و تصمیم گیری برای کودکان می شود و در نتیجه تربیت آن ها در دوران کودکی را تحت تاثیر خود قرار می دهد. اختلافات فرهنگی که بعضا حتی در زمینه های اقتصادی کشورهای اروپایی نیز دیده می شود.

تفاوت های فرهنگی موثر در نوع تربیت و تصمیم گیری کودکان

در اکثر کشورهای اروپایی و به ویژه انگلستان، بیشتر خانم هایی که صاحب فرزند می باشند، کار پاره وقت دارند اما این میزان در آمریکا بسیار کمتر بوده و به طور کلی بانوان به میزان کمتری به سوی مشاغل حرفه ای می روند. همین عامل می تواند در تربیت فرزندان نقش بسیار مهمی را ایفا کند. مادری که به سر کار می رود و نمی تواند از فرزند خود مراقبت لازم را به عمل آورد و برای نگهداری از او، وی را در مهد کودک و یا نزد یک دوست و آشنا قرار می دهد، در روند رفتاری او اختلال به وجود می آورد. هر چه باشد بچه ها نزد مادر خود راحت تر هستند و در نتیجه به میزان بهتری هم تربیت می شوند.

مورد دیگر استانداردهای مراقبتی از فرزندان می باشد که در نهایت موجب تصمیم گیری هایی می شود که می تواند در تربیت و رفتار بچه ها نقشی بسیار مهم داشته باشد. در آمریکا و اروپا نوع نگهداری بچه ها حتی در مراکز مراقبتی مثل مهد کودک ها نیز از تفاوت هایی برخوردار است. دلیل این امر تفاوت در نوع مراقبت و تفاوت های فرهنگی می باشد که در نهایت موجب بروز رفتارهایی مختلف در بچه ها می شود.

سن مربی مهدکودک

محدودیت سنی برای مربیان مهد کودک ها

مورد دیگر ارزش کار مراقبت از بچه ها می باشد، به گونه ای که در کشورهای آمریکا و انگلستان سن و سال استاندارد برای مراقبت از بچه ها به طور میانگین، حداکثر ۴۳ سال می باشد. از طرفی اگر این مربیان در امر تربیت بچه ها کوچک ترین اشتباهی را انجام دهند با واکنش مدیران مهد کودک مواجه می شوند و بعضا جرایمی سنگین برای مربیان خاطی در نظر گرفته می شود. هم چنین تجربه ی بسیار بالای این مربیان از دیگر مواردی است که در نوع تربیت فرزندان تاثیر مثبتی می گذارد.

کمی پیش تر گفتیم که حداکثر میانگین سنی استاندارد برای مراقبت از فرزندان در این مراکز در کشور هایی چون آمریکا و انگلستان ۴۳ سال می باشد اما وقتی با یک مربی مهد کودک در این کشور ها مواجه می شوید و نوع رفتارهای او را می بینید تصور می کنید که او ۱۰۰ سال است که در کار مراقبت از بچه ها در حال فعالیت می باشد. به عبارتی همه ی مربیان این شغل خود را دوست دارند و کسی به اجبار و به خاطر مشکل مالی به این کار روی نیاورده است، در نتیجه بچه هایی که تربیت می شوند نیز از نظر رفتاری در بهترین حالت روحی و روانی قرار دارند.

حال چنین چیزی را با نحوه ی مراقبت از بچه ها در مهد کودک های کشور خودمان مقایسه کنید تا متوجه شوید که تفاوت های فرهنگی تا چه میزان در تصمیم گیری برای کودکان و تربیت آن ها موثر است. مثلا عامل سن و سال از کوچک ترین اهمیت در این مراکز کشور ما برخوردار است و میانگین سنی خاصی برای کار کردن در این مراکز، حداقل به صورت رسمی وجود ندارد.

وقتی محدودیت سنی برای ثبت نام مربیان وجود ندارد مشکلات دیگری در امر مراقبت از بچه ها به وجود می آید. خودتان یک جمع بندی ساده کنید و ببینید که یک مربی ۳۰ ساله بهتر می تواند از بچه ها مراقبت کند یا یک مربی بالای ۵۰ سال! مطمئنا با افزایش سن و سال توانایی و صبر و حوصله ی افراد در تربیت بچه ها نیز کاهش پیدا می کند و در نتیجه با کم شدن کیفیت تربیت فرزندان در مراکز نگهداری از کودک در کشورمان رو به رو هستیم.

100%
نظرسنجی
  • به مطلب بالا امتیاز دهید بدهید

نظرات خود را برای ما ارسال کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.