جملاتی که نباید به کودکان گفت – بخش اول

چه حرف هایی را نباید به کودکان گفت ؟

برخی از جملات وجود دارند که هیچگاه نباید در مقابل کودک تان آن ها را بیان کنید. به این دلیل که برایشان از سم هم بدتر است و هرگز نباید آن ها را بشنوند. مانند: دیگه مامانت نیستم / شلخته، ابله / اگه اذیت کنی می برم آمپولت می زنم / اصلا نمی بخشمت / دیگه کارات به من مربوط نیست / صبر کن بابات بیاد خونه و … که همگی بارها شنیده اید.
دوستان عزیز سایت آگاه باشیم اکنون لازم است برخی از این جملات را بررسی کنیم و به مفهوم آن ها بپردازیم تا متوجه ضررهای آن و تاثیری که بر روی کودک می گذارد، باشیم. با ما همراه باشید.

پادکست جملاتی که نباید به کودکان گفت – بخش اول

مامان تو نیستم

کودک در این دنیا تنها پدر و مادر را به عنوان حامی و الگو خود می شناسد. حال اگر چنین حرفی به کودک زده شود او تمام آینده اش را تنها می بیند و گمان می کند که دیگر توانایی داشتن یک زندگی خوب و شاداب را ندارد، در نتیجه احساس می کند تمام دارایی اش را باخته است.

قطعا شما حاضر نیستید که بی دلیل مدتی کودک تان را برای تربیت به افراد دیگری بسپارید تا او را بزرگ کنند. این نکته برای کودکان هم صدق می کند، او هم نمی خواهد که پدر و مادرش را از دست بدهد یا والدین اش برای کودک دیگری سرپرستی کنند. باید متوجه این قضیه باشید که حتی اگر یک بار هم این جمله را در مقابل کودک خود بیان کنید، او بارها و بار ها در ذهن خود جمله را مرور می کند و آن را از یاد نخواهد برد. حتی ممکن است اتفاقی از شما بپرسد که «مامان منو چه قدر دوست داری؟ / بابا می شه از خونه نری؟» که نشان دهنده ی این است که مسئله ی بزرگی در ذهنش نقش بسته است. این نکته را به یاد داشته باشید که با حرف های ناآگاهانه، کودک دلبندتان را نگران و ناراحت نکنید.

منو می کُشی

هیچ کودکی در آن سن درک کاملی از مرگ و کُشته شدن ندارد و با شنیدن جملاتی مثل «تو آخر منو می کُشی / آخر از دستت می میرم» احساس ترس و نا امنی می کند. حتی اگر کودک دچار حادثه و ناراحتی شد نباید در مقابلش از جملات عاطفی مثل «الهی برات بمیرم» استفاده کنید. زیرا کودک فرق جملات را نمی داند و ممکن است حرف شما را کاملا جدی برداشت کند.
باید این را بدانید که کودکان تا سن زیر ۶ سال تفاوت میان جملات را درک نمی کنند و احتمال دارد حرف های شما را باور کنند. حال اگر کودک باشند به اتاق و تنهایی شان پناه می برند و اگر به سن نوجوانی برسند، از جمع خانواده دور خواهند شد و به سوی دوستان و هم سن وسالان خودشان کشیده می شوند.

از خونه پرتت می کنم بیرون

اگر فردی از خانواده تان این جمله را به خودتان بگوید، چه حسی پیدا می کنید؟! مطمئنا احساس نا امنی خواهید کرد و خانه را مکانی ناامن برای خودتان خواهید دید. حتی ممکن است دیگر نتوانید به راحتی در آن خانه یا با آن اعضا زندگی کنید و به فکر مکانی دیگر برای زندگی باشید. اگر فرزندان شما هم در سن نوجوانی با چنین جملاتی از سوی شما مواجه شوند، آرام آرام از خانه و خانواده متنفر می شوند و به فکر مستقل شدن و یک خانواده جدید می افتند.

حتی به خانه های اقوام مانند مادربزرگ فکر خواهند کرد و با دیدن کودکان خیابانی احساس همدردی می کنند و خودشان را در شرایطی مانند آن ها خواهد دید. یکی از عواقب این نوع جملات این است که فرزندانی که در خردسالی چنین جملاتی را بشنود در سن جوانی شما را به خانه سالمندان منتقل می کنند. بهتر است برای جلوگیری از چنین عواقبی، از گفتن چنین جملاتی دوری کنید.

جملاتی که نباید به کودکان گفت

اگه اذیتم کنی، می میرَم

این نوع جملات، احساساتی مانند عذاب وجدان و گمراهی برای کودک یا مخاطب ایجاد می کند. در واقع کودک نمی داند که با کدام کارش موجب اذیت و آزار شما شده است. به همین خاطر تمام کارهایش را زیر سوال می برد و آن ها را بررسی می کند. پس بهتر است دقیقا به موضوع اشاره کنید تا کودک متوجه کار اشتباهش بشود. مثلا می توانید از جملاتی مانند «از این که حموم نمیری، ناراحتم» استفاده کنید. البته نباید در کودک احساس عذاب وجدان ایجاد کنید، زیرا این احساس برای کودک ضرر دارد و سبب ایجاد احساس گناه در او می شود.

بذار بریم خونه من می دونم و تو

به این نوع جملات که بیشترشان عملی نمی شود و صرفا جنبه ی تهدید دارد «تهدید های پوشالی» می گویند. بچه ها با گذشت زمان فراموش می کنند و خطایشان را به یاد نمی آورند. اما اگر پدر به خانه بیاید و مادر کار بدِ کودک را بازگو کند، ممکن است پدر کودک را تنبیه کند و ذهنیت کودک نسبت به پدر خراب شود. در نتیجه رابطه اش با پدر ضعیف تر شود. به عبارتی کودک مادر را ناراحت کند اما پدر او را تنبیه کند. از آن طرف هم اگر چند بار همین قضیه تکرار شود و هیچ اتفاق خاصی نیفتد، کودک متوجه خواهد شد که پدر و مادرش نسبت به او و کارهایش منفعل و بی اهمیت هستند، فقط تهدید می کنند و کاری نخواهند کرد.

بنابراین وقتی می بینید این نوع جملات هیچ نفعی ندارد از آن ها استفاده نکنید. البته گاهی وقت ها هم ممکن است یکی از والدین کودک را تهدید کند که در خانه او را تنبیه می کند و نتیجه این می شود که کودک دیگر تمایلی به خانه آمدن ندارد و بهانه های مختلفی برای ماندن در بیرون خانه پیدا می کند. دوستان عزیز این نکته ی مهم را بدانید که به هیچ وجه با رفتار و کلام خود نباید بچه را از خانه و خانواده گریزان و متنفر کنید.

100%
نظرسنجی
  • لطفا به مطلب بالا امتیاز دهید بدهید

نظرات خود را برای ما ارسال کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.